The giant Reclining Buddha at Wat Pho. Photo Jan Koch.

Pero ang di ko talaga malimutan ay noong ako ay nagtungo sa Singapore taong 2009.   Anim na araw rin ako, kasama ng aking mga estudyanteng namalagi sa maliit na bansang yaon.  Napakaganda at napakalinis ng Singapore.  Salamat sa maayos na pamamalakad ng kanilang gobyerno (calling P-noy) at sa disiplina ng mga Singaporeans – calling all PINOYS! haha).  Pero di tungkol dyan ang kwento ko haha.

Eto na ang tunay na kwento. haha. Nung papauwi na kami sakay sa eruplano, sa pagkakatanda ko, halos dalawang oras siguro ang biyahe mula Singapore patungo sa Manila. Wala namang masyadong kakaiba sa halos kulang-kulang na dalawang oras na pananatili sa eruplano maliban sa paminsan-minsang paghihilik ng katabi ko. Pero nung malapit nang maglanding ang eruplano sa NAIA, isang bagay ang nakagulat sa akin, nakapagdulot ng kilabot sa buo kong kalamnan at nakapagpatulo ng aking luha (hindi ako masyadong iyakin, pero ako talaga’y napaiyak).  Isang grupo ng mga OFW, malapit sa aking kinauupuan ang biglang nagsitayuan at nagpalakpakan at ang iba pa nga ay maluha-luha.  Kitang kita ko talaga at damang dama ang naguumapaw na kaligayan sa kanilang mga mukha.  Marami siguro sa kanila ang magbabalik-bayan matapos ang matagal-tagal ding pagkawalay sa kanilang mga mahal sa buhay – mga anak, asawa, at magulang na iniwan sa paghahangad nilang makapagbigay ng maayos ayos na buhay sa kanilang mga minamahal.

Nakadama ako ng magkahalong saya at lungkot.  Lungkot, dahil nakakaiyak talaga ang eksenang iyon (daig pa ang teleserye ih) at saya (bilang pakikiisa sa kanilang kasiyahan).   Pero di pa dyan natapos ang lahat.  Dahil una kong pagbibiyahe palabas ng bansa, nuong unang tuntong ko sa arrival area, kung saan naghihintay ang mga kamag-anak na sasalubong sa kanilang mga mahal sa buhay na galing sa abroad, nakadama na naman ako ng kakaibang kilabot nang makita ang mga mukha ng mga sasalubong na kitang-kita mong sabik na sabik na makita ang kanilang mga mahal sa buhay na OFW, meron  pang may mga dalang placards para madali silang makikita ng kanilang mga hinihintay.  Napaiyak na naman ako eh… Iniisip ko, kung ako nga, masyadong affected sa mga pangyayaring yoon yun pa kayang mga OFW na kasabay ko? Grabe talaga ng feeling… Di ko maipaliwanag at talaga namang tumimo ang mga eksenang yuon sa isip ko at lagi kong nakukuwento tuwing mapapag-usapan ang mga OFW.

Ako rin, gaya ng mga OFW na yon, maraming mga mahal na iiwan, kung saka-sakaling matutuloy sa aking pagpasok sa seminaryo.  Sana’y kayanin ko

Image via Wikipedia

Linggo.  Maaga pa, excited na ako umuwi para makita ang napakahalagang liham mula sa seminaryo (Pero O.A. namang sabihin na yung liham lang ang gusto kong uwian, sympre gusto ko na ring umuwi kasi namimiss ko na mga tao sa bahay at ang mga trabaho ay pihong nagtambak na sa table ko haha).  Maaga akong nagcheck-out sa hotel at talaga namang halos hilahin ko na ang mga paa ko papuntang airport.  Bagama’t 11:30 pa ang alis namin papuntang airport (1:45 pa kasi ang flight namin), 9:00 am pa alang eh nasa lobby na ako ng hotel para hintayin ang van na magshushuttle sa amin papuntang airport. Nasabihan tuloy ako ng isa sa mga delegado sa festival na “Excited na sir umuwi, hehe”.

Ayan na, dumating na kami sa airport at naghihintay sa pagdating ng eruplanong aming sasakyan. Mayamaya inanounce sa P.A. na delayed ang flight (Nampucha!).  At atrasado na nga ng isa’t kalahating oras ang pagdating namin sa Manila.   At di pa dyan natapos ang nakakabad trip na biyahe.  Medyo nagtagal ang eruplano sa ere (55 minutes lang ang biyaheng Bacolod – Manila, pero parang napansin ko, inabot kami ng halos isa’t kalahating oras sa himpapawid – at naging malikut na ang isip at imahinasyon ko – pano kung madivert ang flight na ire sa Clark? haha).  Medyo heavy yata ang air traffic sa NAIA kaya di agad nakapag landing ang eruplano sa terminal 3.  Mga 4:30 na noon  (eh dapat 2:45 ang arrival namin sa NAIA).

Dumating kami sa Lipa mga 6:30 na, kaya’t di ko na napuntahan sa office ang liham.  At ngayon, Lunes ng umaga, narito ako sa office at binuksan ang liham (excited!) at eto ang laman ng liham.

Letter Head ng Seminaryo

January 24, 2012

Dear Mr. xxx,

Greetings of Peace!

In view of the favorable evaluation of your participation in the last “search-in” you are qualified to attend the 3-day live-in vocation discernment seminar on Feb. 24, 25, 26, 2012 here at the xxx Seminary.

This is the final and most important phase of the Seminary’s Admission Program.  In this phase, you will observe and actually live with the Seminary community, and in the process, make a self-evaluation of your fitness for a life-time service to God and His people.

Please check in at the seminary not later than 8:00 o’clock in the morning of Feb. 24, 2012 (Friday).  Bring along clothes good for three days, sports wear, rubber shoes, collared shirt, toilet articles and cash amounting to ONE THOUSAND TWO HUNDRED PESOS (P 1,200.00) to defray board and lodging expenses.

With every best wish, I remain,

Sincerely yours,

Rev. Fr. xxx, Vocation Director

Ecstatic na naman ako.  Pero natigilan din at napaisip.  Para dito ba talaga ako sa buhay na ito?  Pero nasabi ko sa sarili ko, sige, subok pa ulit.  Bahala na ulit si Lord. Kaya’t pupunta muli ako sa seminaryo para tuklasin ang kalooban ng Diyos para sa akin.

Pero kung ano’t ano man ang laman ng liham na iyon na nagpaexcite sa akin, babalitaan ko agad kayo sa lunes… Bahala na si Lord.  :-) Sa ngayon, ieenjoy ko muna ang mga pelikula at pagkain (ang sarap ng pagkaing Bacolodnon – lalo akong tataba nito eh).  :-)

Image via Wikipedia

Ngayong madaling araw na ito (oo, inabot na ako ng madaling araw kakalaro ng tetris kanina – haha) magsesenti naman ako nang konti para maiba naman.  At ang buhay naman talaga ay di lang puro saya, palagi ring may mga malulungkot na episodes, dahil may mga bagay kang inaalalala, binabalik-balikan at hindi makalimutan lalo na kung mawawala o aalis ka na.  Mga bagay na napamahal na sa iyo, naging bahagi na ng buhay mo – mga bagay na mahirap i-let go (aaayyy).  Malungkot talaga ang bawat pagpapaalam.

Siguro pag umalis ako dito sa present work ko (Ang paaralang kulay luntian dito sa bahaging ito ng Batangas), marami akong mamimiss at talaga namang laging sasagi sa aking gunita kahit ako ay malayo na.  Nariyan ang aking koleksyon ng mga libro, na matagal tagal ko ring pinaglaaan ng oras, pera, at atensyon, nariyan din ang aking vcd/dvd collection ng mga paborito kong pelikula at sympre, ang aking opisina na naging kanlungan ko sa loob ng 9 na taon ng pagiging tagapamuno ng aking departamento (pero 13 taon na ako sa luntiang paaralan kung susumahin lahat lahat).

Ang aking opisina  at ang mga kwartong kasama nito, na masasabi kong bahagi na ng aking pagkatao sapagkat ang mga ito ay pawang ekstensyon na ng aking sarili (tumulong ako sa pagdidisenyo ng opisinang ito at ako ang nagdisenyo ng lahat ng mga kagamitan, mula hanging cabinets, shelves, mga lamesa at mga upuang gagamitin ay ako ang pumili).  Ang mga ito ang naging saksi sa aking pagpupunyagi bilang isang guro sa nakalipas na 13 taon (ka-drama laang haha).

Pero higit sa lahat, ang hindi ko makakalimutan at maaring palagi kong hanaphanapin ay ang mga kabataang nakasalamuha ko sa nakalipas na 13 taon ng paghuhubog.  Marami na sila.  Siguroy nasa libo na ang kanilang bilang sa ngayon.  Marami sa kanila ay natatandaan ko pa, ngunit mayroon ding ilang-ilan na nakalimutan na (wag kayong magtampo, mahirap magkabisa ng libo-libong pangalan at mukha).   Siguro ang kaibahan ng pagiging guro sa ibang mga propesyon at trabaho ay yaong sa propesyong ito, marami kang nakakasalamuhang kabataan na may iba’t ibang background, may iba’t ibang personality na talaga namang magiiwan ng permanenteng impresyon sa iyo (may estudyanteng sobrang bait, mayroong napakatalino at talented, at sympre, may mga walanghiya rin – haha at maaalala mo sila dahil sa mga katangian nilang iyan na maaring nagpasaya sa iyo, nagpasakit ng iyong ulo o naging daan para ikaw ay mas ma-challenge at kung ano ano pa) Kaya lang, napakatransient ng mga bagay bagay, sa propesyon ng pagtuturo, ang lahat ay nagdadaan lamang.  Ang mga estudyanteng itinuring mo na halos mga anak, magpapaalam makalipas ang apat na taon ng paghuhubog at pagkakandili.

Ngunit tulad ng isang tunay na magulang (pangalawang magulang lang kasi ang mga guro ng mga bata), bagama’t may lungkot at agam-agam sa bawat pagpapaalam, hindi mo pipigilin ang mga kabataang ito bagkos ay magkakaroon ka pa ng sense of fulfillment at kaligayahan sapagkat naihanda mo sila at nabigyan ng pakpak upang liparin at abutin ang lawak ng kanilang mga pangarap.

Tanda ko pa, nuong una kong pagdating sa paaralang ito na talagang aking minahal, nasabi ko sa sarili ko, I’m finally home (dito rin kasi ako naghigh school) at naibulong ko rin sa aking sarili na dito na ako aabutin ng retirement.  Katatapos ko pa lang sa kolehiyo nuon.  Bago pa lamang nadedevelop ang paaralan.  Naging agresibo ang administrasyon na gawing isa ito sa pinakamahuhusay  na kolehiyo sa buong southern tagalog region.  Nagkaroon ng massive infrastructure development, maraming mga gusali at pasilidad ang ipinatayo at sympre, kasama ang pagpapaganda sa physical plant sa pamamagitan ng pagpapatayo ng magagandang hardin at pagtatanim ng mga puno at halaman – kasama na riyan ang mga pine trees na nakahilera sa driveway ng paaralan.  Nuong ako’y dumating, bagong tamin pa lamang ang mga punong ito at masasabi ko na talagang bata pa base sa mura nilang mga katawan at sanga.  Siguro’y mataas taas lamang sa akin ng ilang pulgada ang pinakamalaki sa siguroy 8 – 10 nakahilerang mga pine trees (di ko kabisado ang eksaktong bilang nila).  Ngunit sa nakalipas na 13 taon, sa araw araw kong pagdaan sa driveway, nasaksihan ko rin kung paano nagsilakihan ng mga nasabing puno na ngayon nga’y animo mga higante na nakapila sa driveway sa taas at yabong ng mga dahon. Siguroy nasa 15 – 20 feet na ang bawat isa.  Hindi ko halos maisip na napakatagal ko na palang panahong nagpapabalikbalik sa driveway na iyon na dahil sa nasisiyahan ako sa ginagawa ko ay halos di ko na namalayan ang paglipas ng mga araw at mga taon.   Masasabing representayon din ng aking naging pag-unlad at pagyabong ang mga nasabing puno.  Sapagkat sa nagdaang panahon, talagang naging focused ako sa aking trabaho at pagpapaganda ng aking karera, at nangarap nang mas malalaki pang bagay sa hinaharap.  At ngayon, may posibilidad na iiwan ko na ang lugar na ito, na naging bahagi na ng aking buhay.  Ang mga punong yaon na wari bay bumabati at nagbibigay pugay sa akin tuwing akoy magdaraan doon dahil sa aming nabuong pagkakaibigan o koneksyon sa isa’t isa sa nagdaang maraming taon.

Malungkot man ang bawat pagpapaalam, kinakailangang tanggapin na ganyan talaga.  Wala naman talagang constant at hindi nagbabago sa mundong ito.  At sympre, nariyan ang anticipation na may mga bagong magagandang bagay, tao at karanasang naghihintay sa iyo.  At sa totoo lang, ang aking presensya lang naman ang nawala… Hindi nawala ang mga punong yaon, ang aking opisina, ang aking mga aklat at pelikula.  Naririto pa rin sila sa isang sulok ng aking puso bilang mga pinakatatangi-tanging alaala.

Sa nakaraang dalawa o tatlong taon, napansin ko na kapag ako’y aalis at may pupuntahang malayong lugar o kinakailangang mawala sa bahay ng higit sa isang araw, palagi na lang may lumalabas na pigsa sa ilalim o likod ng aking kaliwang tenga.   Sari-sari nang paraan at lunas ang aking sinubukan para ito ay tuluyan nang gumaling at huwag nang magpabalikbalik.  Sympre ang first recourse ay hilisin (pisakin) para palabasin lahat ng mga nana (yucckkk!), pero walang epekto.  Eto eh nung magaatend ako ng kumperensya sa Bangkok.  Bumalik pa rin ito kahit talaga namang pihit ako sa sakit habang pinipisil ni utol ang pigsa upang mapalabas ang n***(Alam nyo na haha).  Sumunod, ipinaopera ko naman kay Dr. A., (chief ng surgery department ng isang malaking ospital dito sa amin).  Minor surgery ito at talagang medyo masakit rin at madugo ang procedure.  Eto naman eh nung pumunta ako sa isang “vocation seminar” pero wa epek pa rin.  Sumunod, nung ako’y pupunta naman sa Davao, eto na naman si makulit na pigsa at isang buong linggo ko syang tiniis.  Pinayuhang ipa-ultrasound ni Dr. B. bago irefer kay Dr. C.  Sa katagalan ng proseso ni Dr. B, inabot na rin ng putok ng sarili nya si pigsa dahil nabulbog yata nung inultrasound bago pa sumalang sa operasyon sa lamesa ni Dr. C. haha.  Pagkatapos, si Dr. D, ayaw operahin si pigsa niresetahan lang ako ng katakot-takot at banig-banig na anti-biotics at bactroban oinment. Nangyari naman ito nung ako’y pupunta sa Vigan. Gumaling naman si pigsa, pero bumalik pa rin.   Tapos ngayon na ako’y meron na naman pupunthan (paalis ako papuntang Negros sa darating na Martes) eh ayan na naman si istariray na pigsa at umeeksena na naman. haha.

Ano kaya ang mensaheng ipinararating sa akin ng paulit-ulit na pagbalik ng pigsang ito sa aking buhay (sa ilalim ng aking tenga, to be exact)? On  the pessimistic side, parang “sign” ito na huwag akong tumuloy sa aking bokasyon at wag iwan ang aking pamilya (mahal na mahal ko sila ih) in addition, ito rin ay indication ng mga trials and hardships that I will face, at dapat iendure because of the vocation I am intending to pursue (ayan, napaEnglish na ako ih).  Sabi nga sa bible “any one who wishes to become my disciple should carry his cross daily and follow me”  Parang metaphor lang ang mga pigsang ito ng mga hardships na kakaharapin ko sa pagpupursigi sa aking bokasyon (in literary terms, pwede rin itong foreshadowing; my vocation journey isn’t gonna be easy, not just a walk in the park). Pero sa isang banda, on the brighter and optimistic side, sa kabila ng mga trials at hardships, God continues to affirm that he will be with me in my rough and roller coaster ride-like journey towards priesthood.  Sabi ulit sa bible “Many are the afflictions of the righteous, but God delivers him from them all”  at talaga namang patuloy na pinaparamdam sa akin ng Diyos ang kanyang pagmamahal at paggabay sa akin.  Ipapasok ko ulit dito yung paborito kong quote sa bible na talagang nagpapalakas lagi sa akin “Be still and know that I am God”.  Salamat Lord, sa affirmation.

Kapag akoy naglalakbay (nagtatravel para sa mga sosyal haha) lalu na’t sa bus pabalik sa probinsya galing sa Maynila, kinaugalian ko nang bumili ng chichirya (di na mahalaga kung ano mang brand yan – pero cheetos talaga paborito ko – hehe).  Dahil sa kinakain kong cheetos, na sasabayan ko pa ng lag-ok ng paborito kong mountain dew o minute made (ung isang litro, repa) eh parang bumibilis at mas nagiging kaaya-aya ang biyahe (kahit di kaayaaya ang tanawin sa tabi o sa harap ko paminsan-minsan hehe).

Kagaya ng paborito kong chichiryang cheetos (panuorin mo muna ang commercial ng paborito kong chichirya kung may oras ka haha) at panulak na mountain dew, pinagagaan din ng kantang ‘to ang aking biyahe tungo sa paglilingkod kay katotong Kristo (nag-segue, haha).  Kinilabutan talaga ako (gapang sa buong kataw-an ko ih) nang una kong napakinggan at di ko talaga napigil ang pagpatak  ng luha sa mga mata ko (kasama na ang sipon na sympre sa ilong ko naman tumulo, alangan namang sa mata din hehe). Ganun din ang pelikulang may ganito ring pamagat (ang mga footage sa videong ito ay galing sa pelikulang iyon ni Marilou Diaz-Abaya starring Marvin Agustin).  Pinalakas lalo nito ang aking intensyon na maglingkod sa Kanya.  Sana maibigan mo rin ito.  At dahil nasabi ko na ang gusto kong sabihin, tatanungin naman kita ngayon kaibigan. Ikaw na kagaya kong naglalakbay (may reflection pa? haha) Ano ang “baon” mo sa biyahe?  Sana makatulong din ang “baon” kong ito sa iyong discernment.  :-)  God bless, repa.

P.S. pwede rin pala ito sa mga kumare, di lang sa mga kumpare ko. hihi.

Sa first stop natin sa aking biyahe, ikukuwento ko ang aking vocation experience (yes, you hear it) sa pagsesearch in sa seminaryo. Matagal tagal ko nang binalak ito simula nang magexam ako dun noong October, pero nitong nakalipas na araw lang ako nagkalakas ng loob na itake ang second step (mahaba haba ang mga steps dito, apat bale lahat).  Ako talaga kasi’y kinakabahan (ngineegg) at nakaranas ng katakot takot na pagsubok (O, God, why me?) kaya ako’y nagdalawang isip.  Pero sa awa ng Diyos, at sa pagfollow up ni Father (salamat, Pads!) ay natagpuan ko na lang ang sarili ko sa pintuan ng seminaryo (Sympre, sumakay muna ako sa bus pamaynila at bumaba sa overpass na yon – dyan sa may Makati – clue ba ito? haha).  Pero, flash back muna tayo, kasi natutunan ko ang style na ito sa lit prof ko nuon sa college –   “medias res daw”, nagsisimula daw ang kwento sa kalagitnaan ng aksyon, ganyan daw ang style ng mga Greek epics – any way, para rin namang epiko ang aking “calling” (hello, telefone? hehe).

Bata pa ako, mahilig na talaga ako sa pagsimba (lagi nga akong kasama ng nanay ko sa simbahan) at di ko alam kung bakit talaga namang ako’y namangha sa mga madre (sa eskwelahan kasi ako ng mga madre nag-aral para sa aking elementary) at mga pari (madaming pari dine sa bayan naming are sa Batangas!)  O.A. ang aking kaalaman sa mga ka-Bagang na yan kasi alam na alam ko kung anong congregation sila kabilang base lamang sa kanilang uniform (habit) at kwintas na suot.  At alam ko kung saan ang kanilang kumbento at kung sino ang founder nila.  Kung may quiz bee nga ng mga kongregasyon ng pari at madre, siguradong champion ako dyan! haha.  (Yown naman, yabang, ah).

Tapos, noong nagtagal tagal, dahil siguro lagi ko naiisip, parang nagkikilos pari na rin ako…. kaya madalas noong college, napapagkamalan akong Philo major though malayo naman dun ang kurso ko at di pangkaraniwang tinatanong randomly na “Gusto mo ba magpari?” na kaagad agad ko namang sasagutin ng “Naku, ay HINDEEE….” hindi ko alam, pero talagang labas sa ilong ang sagot kong iyon, though napaka-automatic  (Wag mo nang itanong kung bakit dahil di ko rin alam. haha).

At ngayon namang nagtatrabaho na ako, madalas may nagmamano sa akin, akala talaga pari ako (di ko lang alam kung may kinalaman dyan ang aking tyan- tyan prayle na kasi ako ngayon eh – kakatoma nung araw).  Isang araw pa nga, may madreng nagmano sa akin, akala talaga pari ako…. ewan ko naman at nung inabot ang kamay ko, eh sabay umang ko rin nga naman (haha) talagang nangliit naman ako sa hiya ih pagkatapos  at sinundan pa ako ng bangungot (talagang  bangungot eh) na yan kahit sa pagpunta ko isang araw sa Hongkong (yabang! haha). May nakausap akong dalawang kapwa teacher sa paglulunch (umaatend kami ng komperensya noon) at nang kami’y nagkakausap na, eh inaddress akong father, sabay tanong na pari po ba kayo? nung isa kong kausap na teacher din.  Sympre, napangiti lamang ako…  sabay sabing “hindi po.”

Balik pa tayo sa mas malayong panahon, pasensya na kung sabog-sabog ako magkwento (tao lang) at first ko ito ih (salamat sa patience).  Puntahan naman natin ang madramang parte ng buhay ko (ihanda na ang mga panyo!)

Mga around 2000, nadiskubre na may diabetis si erpat…. at dahil dyan, nagsimula na syang maglabas masok sa ospital at unti-unti nang nanghina ang kanyang katawan… Hanggang sa dumating ang panahon na kinailangan na siyang idialysis twice a week at naging semi-bed ridden na.  Kahit di kami masyadong close ng aking tatay (lagi kasi syang wala dahil sya ay militar) at lagi kaming nagdidiskusyon pag dumadating sya (galit sya sa mga pari ih) eh mahal na mahal ko siya ganon din ang aking nanay (cheesy – haha. di ko nga lang mashado nasabi nung nabubuhay pa sya – tatay ko yun, buhay pa nanay ko hanggang ngayon! haha) kaya panay ang dasal ko noon lalo na sa Mahal na Birhen ng Ina ng Laging Saklolo (pero di naman ako umabot sa paglakad ng nakaluhod sa Redemptorist) at kay San Vicente Ferrer (sya lamang ang santong talaga namang sinukuan ni erpat). Sabi ko eh sana naman ay bigyan pa ng mahaba-habang buhay ang aking ama at pagalingin siya sa kanyang karamdaman.  Pero  parang lalo yatang lumala ang sakit nya eh (di yata ako malakas kay Lord) hanggang sa talaga namang kami’y naubusan (igang-iga ih) ng pera dahi sa kanyang mga medical expenses.   Grabe talaga mga  panahong ito, nabaon ako sa utang lalo na sa mga credit cards…. tawag nang tawag mga yan, naniningil lahat… pero okay lang, basta para sa pagpapagamot ni tatay sabi ko bahala na.  Hanggang sa 2007, namatay na rin nga si tatay matapos ang halos isa’t kalahating taon ng pagpapadialysis.  Ako’y nagpasalamat na rin at sa wakas, makakapahinga na rin sila.  At kahit papaano, bago sya sumakabilang buhay ay nabigyan naman ng anointing of the sick at nakapangumunyon linggo-lingo at nakapangumpisal din.  Sa aking tingin ay mapayapa syang umalis patungo sa langit.

Nang araw na iyon, (nang sumakabilang buhay ang erpat ko) maaga akong pumunta sa school dahil meron kaming programa at ako ang in-charge, napansin ko si tatay, parang nakatingin sa akin, pero lampas ang tingin.  Hindi ko na lang binati dahil sa ako nga ay nagmamadali… Pumasok na ako sa school.  Sumapit ang alas 9, tumunog ang celfone ko.  ”Pinsan, wala na ang tatay mo…”  sabi nung nasa kabilang linya. Wala na akong nasabi kundi, “sige, uuwi na ako…”  Ganon pala ang damdamin ng nawalan ng tatay, parang biglang kumawala lahat ng aking lakas, parang hinigop papatataas ng hangin, palabas sa aking katawan… ako’y parang nanghihina… hindi ko maigalaw ang aking mga paa.

Namroblema na naman kami ni ermat.  Wala pareho kaming hawak na pera.  Pero marunong talaga ang Diyos, (praise God!) biglang nagdatingan  isa-isa ang aming mga kamag-anak na may mga kung ano-anong dala.  May nagdala agad ng isang kabang bigas, at may nag-abot agad sa nanay ng pera, saka na daw pag-usapan pagkatapos ng libing. Natapos at natapos ang lamay na hindi kami namroblema sa pera. Kay buti talaga ni Lord!

2008, nag-volunteer akong magturo sa seminaryo (sympre, may iba pa akong trabahong full time bukod dito) at nakakatuwa ang klaseng una kong tinuruan – mga fourth year high school (third year college na sila ngayon).  Napakabibibo at babait ng mga batang ito at sa aking palagay, maraming magiging pari sa grupong ito.   Sympre, naappreciate ko naman nang husto ang pananatili ko sa seminaryo kaya’t narito pa rin ako hanggang ngayon (2012 na ngayon).  Mashado akong inspired sa pagtuturo sa kanila at palagi nila akong sinasabihan na bakit di din daw ako magpari kagaya nila.  Sympre, eto na naman ako parang sirang plaka, tanggi na naman nang tanggi.  Ang aking mga estudyante ngayong school year 2011 – 2012 ay pinadalahan ako ng sulat (para sa teachers’ day) na talagang aking pinakatatago.  Eto ang laman ng sulat (haha):

Dear Sir xxxx,

Sa lahat po ng mga titser namin, kayo po ang pinakabanal sa lahat.  Nang magkwento nga po si Ms. xxx sa amin, sabi nya po ay ang table nyo daw po ay puno ng mga santo.  Tapos kadami nyo pa pong alam na teachings of the Church at life of the Saints.  Sya sir, magpari na rin kayo. Hehe.

Salamat po sa lahat.  Sa pag-unawa sa amin ay kayo po talaga ang the best.  At idol din po namin kayo sa pag-aadvice.  Salamat po talaga sa lahat! God bless you

Happy teachers’ day!

Kasabay ng pagtuturo ko sa seminaryo ay ang pagbabasa rin ng mga literatura tungkol sa religious / priestly vocations.  Talagang sinuyod ko ang buong net sa paghahanap at pagbabasa ng mga resources on “vocation discernment”.  Kaya naman on high spirits ako sa mga panahong ito (hindi sa droga ha? hehe).  Kaya naman naglakas loob akong mag-apply sa isang religious order na may pagaaring sikat na unibersidad sa Maynila (pumili ng isa sa mga are: a. Adamson b. UST c. Ateneo).  Pasado ako sa I.Q. test (feeling ko nga eh halos naperfect ko yung IQ test eh. haha – wala itong bola) kaya yun, inischedule ako sa panel interview (paktay ako dyan!)  at dahil sa madalas ay kinakabahan ang kaibigan nyo kapag humaharap sa mga ganyang klase ng pagsubok (para lang akong nasa inquisition na nililitis at sa isang pagkakamali ay iuutos na ako’y sunugin sa plaza haha).  Parang nawala ako sa sarili at di nakasagot nang maayos sa mga taong (mental block ba ito?) Kaya first question pa lang o second question yata, eh kung ano-ano na lang masabi ko…. (what da f***).  Para lang akong naging isa sa mga “thank you girls” sa mga sikat na pageant ng pagandahan ih. haha.  Na-devastate ako dito ih

Sinubukan kong manligaw (oo, may lovelife naman ako di ko lang maikuwento dito dahil baka mabasa nya – medyo dyahe, nakakahiya sa kanya hihi).  Medyo okay na kami, sa tulong ng kapatid nya (kinasabwat? haha).

Then, enters Father Toti (di na naman ito ang tunay nyang pangalan).  Naopen ko sa kanya na parang meron akong nararamdaman na “calling” at kaagad naman niya akong pinayuhan na mag-exam (exam na agad? haha) sa Seminaryo.  Nabuhay na naman ang aking hangarin na magpari, at talagang mas malakas sya ngayon.

Nagexam ako sa seminaryo.  At nakapasa ako.  Sa unang dating ko pa lang sa lugar na iyon, parang nakaramdam agad ako nang kakaiba… Hindi ko maipaliwanag pero parang may kapayapaang bumalot sa aking buong katawan at parang nasabi ko sa sarili kong “I’m home” . Yan din ang sinabi ko noong ako’y unang dumating sa Luntiang paaralan kung saan ako’y nagtuturo ngayon.

Kaya naman, bigla kong naisipang tigilan ang pakikipag-ugnayan sa aking sinisinta (nang-iwan sa ere ang p*** haha).  Sa palagay ko’y nagkamali ako (maling mali talaga ).  At sa palagay ko rin, galit siya sa akin ngayon (sana’y mapatawad niya ako).  Pero darating din ang araw na kakausapin ko siya at ipaliliwang ang dahilan sa tamang panahon at oras .

At ayan na nga ang sumunod na yugto, pumunta ako sa search-in.  Balik na tayo sa simula ng istoryang ito. haha.

ITUTULOY…

Teka muna pagod na ako eh. haha.  Bukas ulit.